lente

jouw schaduw
als schittering
stralend
in mijn winter

soms

soms waren er dagen
dat wij geen mensen zagen
die dagen vielen mee

niets meer weten

mijn
zijn
=
pijn

verzopen vlinder

toen een vlinder, uit mij geboren
zwart als de scheur in de maan in de lucht
de zwarte lucht van de stad in de nacht

een vlinder als olie, uit mij gelekt
gevlogen, geland, in een goot gevallen
waar hij zijn trieste regenboog onthult

toen die vlinder zich ontpopte
en zijn stem vloog in mijn hoofd
hij voedt zich nu met hoop

only what it feels like

echt waar.

ik heb geen inspiratie meer
het vet is van mijn soep
voor elke zin terecht een sneer
gejouw en boegeroep

het rijmt nog maar da's dan ook dat
het spreekt me niet meer aan
ik zei wat ik te zeggen had
nu moest ik maar eens gaan

maar nog is er iets en dat ligt
al dagen op mijn maag
ik durf het niet zeggen in je gezicht
maar echt, ik zie je graag

ik weet dat ik je naam verzwijg
zo laf ben ik dan wel
maar als ik er ooit de moed toe krijg
beloof ik dat ik 'm je vertel

I' ve been thinking about you all day. Make that week.

zijn

hier ben ik
ik ben eenzaam
ik ben hier niet graag
ik ben niet graag eenzaam
hier ben ik
ik ben alleen
ik ben niet graag alleen
ik alleen ben hier niet graag
ik ben hier alleen
ik ben niet graag

day 2

new year's day

Het waren 25 slechte jaren, het wordt opnieuw een slecht jaar. Als ik 365 dagen slapen kon, dan deed ik het. Gelukkig nieuwjaar allemaal, wat maakt het mij ook uit.

This is life. And I fucking hate every second of it.

the night that was death

my first letter to Jesus

my first letter to Santa

wall of loneliness, river of sorrow

kleintje zonder titel

ik wou dat ik niets voelen moest
niets van liefde en van pijn
zodat ik stil en op m'n eentje
daarom niet gans, gewoon een beetje
af en toe wat blij zou zijn

because it's in me.

and nothing else

fuck yeah

besmette stad

't Bombardement gaat immer door
waar vuur gebouwen in brokken vouwt.
Kathedralen met zuilen van stinkende smoor
die krijsend in kringen naar de wolken klauwt.

Daar staat dan onze troep te spelen.

Ons publiek durft enkel bidden,
de muren daveren van angst,
er zijn verraders in ons midden
hun stiltes duren om ter langst.

Terwijl ik, ik sta nog op de bühne,
smijt verwijten naar uw hoofd.
Van vuilaard, luilak, smeerlap, vuilak,
gij hebt mij van mijn L beroofd!

Bij u staat ze niet voor liefde,
slechts voor lust en lijf'lijkheid!
Met uw L roep ik van lafbek,
lompe lafaard dat ge zijt!

Ik weet dat ge niet naar mij luistert,
dat ge enkel bezig zijt
met wat de duivel u in d'oren fluistert.
Nee, gij hoort niets van mijn verwijt.

Maar toch zal ik blijven roepen,
zonder schroom en onvermoeibaar
En als de bommen eindelijk zwijgen
dan zult ge me horen, gij huichelaar.

De bommen stoppen nu met kelen.

Gans de zaal is lang verlaten.
Het podium als hart van steen.
Slechts één iemand is hier aan 't praten.
Op de bühne, ik. Alleen.