besmette stad

't Bombardement gaat immer door
waar vuur gebouwen in brokken vouwt.
Kathedralen met zuilen van stinkende smoor
die krijsend in kringen naar de wolken klauwt.

Daar staat dan onze troep te spelen.

Ons publiek durft enkel bidden,
de muren daveren van angst,
er zijn verraders in ons midden
hun stiltes duren om ter langst.

Terwijl ik, ik sta nog op de bühne,
smijt verwijten naar uw hoofd.
Van vuilaard, luilak, smeerlap, vuilak,
gij hebt mij van mijn L beroofd!

Bij u staat ze niet voor liefde,
slechts voor lust en lijf'lijkheid!
Met uw L roep ik van lafbek,
lompe lafaard dat ge zijt!

Ik weet dat ge niet naar mij luistert,
dat ge enkel bezig zijt
met wat de duivel u in d'oren fluistert.
Nee, gij hoort niets van mijn verwijt.

Maar toch zal ik blijven roepen,
zonder schroom en onvermoeibaar
En als de bommen eindelijk zwijgen
dan zult ge me horen, gij huichelaar.

De bommen stoppen nu met kelen.

Gans de zaal is lang verlaten.
Het podium als hart van steen.
Slechts één iemand is hier aan 't praten.
Op de bühne, ik. Alleen.

wensje.

ik wou dat ik kon drinken
en sterven elke dag
om dan wakker te worden
en jij die naast me lag.

us in darkness.

a dark there was so thick
as if the deepest of the sea
and amidst that eery darkness
there was nothing, merely she

of how she had gotten there
she had no idea
even where this 'there' was
remained a total mistery

by accident I found her
and though her face I could not see
I knew that she was happy
for her voice was full of glee

"Perhaps I might join you?"
I asked her carefully
she tapped on the floor
and replied "Please feel free."

so we sat there for hours
talking invisibly
till suddenly the black
no longer felt scary

alone in the darkness
are now only we
hoping our sweet isolation
may last eternally

perhaps a fool.

sitting here and all I think of
is for you to hold my hand

knowing we're not meant to happen
yet hoping for it anyway

and all the time fully aware
this thing will end in tears

perhaps a fool, perhaps a fool
a fool such one as I

one who is forced ever to observe
his thoughts drifting t'wards you

thinking about how it will never be
wishing for time to stand still

the two of us wrapped in our blanket
like the world covered in snow

I call this installation LOVE.

I call this installation FEAR.

Concept art for songs I didn't even write.

niet eens dat je weet, dat dit voor jou is

soms dan zit ik slechts te zuchten
zuchtend enkel maar te zitten
niet in zielenangst of pijn
maar in stilte kijkend zittend
naast de schoonheid van uw zijn

soms dan loop ik naast u zuchtend
zuchtend enkel blij te zijn
met wat gij hebt teweeggebracht
opdat ik zuchtend naast u wandel
en gij in schoonheid als de nacht

--------------------------------------------

(met dank aan Lord Byron)

communicatie is alles.

later als de pijn voorbij is,
en als is hier het sleutelwoord,
dan durf ik weer aan je denken.
vluchtig, in het weervinden
van een foto van ons tweeën
of terwijl ik sta te wachten
op een trein die jij ooit nam.
ik zal je dan wel even bellen
denk jij dan ook nog eens aan mij.

orde van onuitspreekbaarheid

daar staan zij in het wachten
te kijken naar elkaar
te zoeken naar wat zeggen

daar staat hij in zijn wachten
te vrezen voor wat komt
te denken aan wat was

als op een trein vol woorden
niet gerangschikt dan op
orde van onuitspreekbaarheid

als op een uitgestelde lente
misschien wel ooit een zomer
nu het nog winter is in hem

eenzaampje

het dal dat lijkt ver weg soms
van bovenaf bekeken
maar dan verschuift de wereld
en niets dan eenzaamheid

in korte zinnen

hij is in korte zinnen
in vlagen van frases
in flarden van woorden
nog steeds niet uitgesproken

hij loopt met halve schreden
met zichtbaar ongemak
naar nergens in 't biezonder
naar niemand specifiek

hij valt al wel eens neer
maar krabbelt dan terug recht
trekt zich op aan de stoeprand
en roept om hulp in korte zinnen

hij is in donkere gedachten
in schaduw en in pijn
hij is waar niemand niemand
ooit zou mogen zijn.

isolation. self-damnation.

staring at the wall it makes me think of you

a taste of things to come

versje

ik breng geen vreugde door mijn komen
geen plezier in mensenharten
en heb ik dan een keertje dromen
dan zijn het steevast zwarte

misje

niet meer slapen
niet meer eten
niets meer tot
je bent vergeten

het slepen, het slepen, het slepen van dagen

als ik slaap dan droom ik niet
niet dan van jouw weggaan

je slaapt waarschijnlijk elke nacht
en denkt niet aan mijn blijven

mijn tasten nu in pijn en donker
waar ik diep in ben gevallen

maar blijven is niet meer aan mij
niet meer in deze dagen

niet langer zonder samenzijn
niet meer dan slechts in bloed

psalm

it's lonely here
the room is black
I'll run away
I won't come back

don't cry for me
shed not a tear
I don't deserve it
I'll disappear

prayer for nobody anymore

this lonely boy is in a rut
perhaps a suicidal nut
and everytime I am alone
it's always cut, cut, cut

I'll write another story soon
a story with a twist
I'll write it with a razorblade
in blood across my wrist