a constant state of unrest

just so you know, you rock my world

de gouden stad

in de schaduw van een gouden toren
loop ik in een symfonie van steen en mist
waar ooit voor mij Franz Kafka liep

hier werd iemand ooit geboren
in het getto als Joodse kolonist
die ooit voorbij Franz Kafka liep

bond zonder naam

een dag
niet gestorven
is een dag
niet geleefd

the tale of robot boy and his Japanese heartbreak

because he could never be sad
they all were jealous of little robot boy
but the disadvantage that he had
was that he also knew no joy

when everybody had to laugh
he just sat there and gazed
and when a magician cut a girl in half
he wasn't even amazed

so tired of this situation he grew
that he went on this quest
but no-one could teach him, no-one he knew
to cry at sadness and to laugh at jest

but a very smart man
learned of his awful ordeal
and it was made in Japan
his crafted heart of steel

upon inserting the heart in his chest
the boy's reaction was mixed
he felt a terrible unrest
although his problem got fixed

he saw a girl and felt all kind of joys
but he froze and stood and gazed
she didn't like robot boys
so his heart had to be replaced

the man from Japan cut him a deal
to remove the heart again from his chest
robot boy thought "if this is love that I feel
then feeling nothing is probably best."

laatste vriend

je laatste vriend is hier
hij kijkt naar binnen
het raam is vuil

je laatste vriend kijkt
hij staat voor de deur
hij wacht op een teken

je laatste vriend is hier
maar je doet niets
en hij gaat weg

doodsbloem

en als ik wegga
blijf je achter
ik weet niet of je verstild zal zijn
misschien maar even
ik die beslist heb
niet langer meer te leven

they are screaming

it really isn't

het gouden pad

prijs jezelf gelukkig
kus de gouden grond
van het pad dat je bewandelt

torens aan de horizon
karmozijnen vaandels
tromslag en trompetgeschal

sterf dan gans tevreden
asse in je gouden urn
het koninkrijk wacht

life imitates art.

life is full of chances.

it's all random. no need to despair.

straat

Een meisje wandelt over straat,
een meisje met een kleedje aan.

En als zij plotsklaps rechts afslaat
en ik langs links haar pad verlaat

denk ik daar een beetje aan.

gedachte bij het aanschouwen van een windmolen, thuis

de reus die zwaaiend
met gestrekte arm
de zonnestraal in twee breekt

de reus die voor mij
molenwiekend wuift
ik als loutere passant

the formula

gras

al wat ik zeg verkeerd begrepen
de bruggen achter mij verbrand
mijn woorden allemaal verdraaid

de messen achter mij geslepen
het gras groen aan de overkant
gemakshalve al weggemaaid

untitled

de maan

het scheelde maar een haar
of alles kwam in orde
het scheelde echt niet veel
of wij hadden de maan

maar het is weer eens mislukt
weer helemaal niets geworden
zoals elke keer gefaald
en iedereen pijn gedaan

drieluik

mensenogen

niet dan staal en glas
niet dan steen en beton
ik ben niets dat is
dat is dan mijn zijn

stil mensenhart
dat in mij klopt
en mensenbrein dat
dingen denkt die
nooit meer zijn

met duizend mensenogen
kijk ik enkel naar mezelf
ik kan niet naar jou komen


mensenhuid

koud van staal en ijzer
als lintworm, scheermes
door mijn bloed

versteend insect
uit kale lucht gevallen
en ijskoud stukgeslagen
als mijn eigen bittere droom
over lang vergeten vreugde

mijn fragiele mensenhuid
trek ze stuk
en kruip er onder
zelfs al past ze niet meer
draag ze maar, dat is niet erg


mensenziel

leger dan voorheen
kijk dan als je me niet gelooft
naar de splinters in mijn oog

monsters uit de diepte
mijn misvormde mensenziel
terend op mensenresten

alleen ik in mijn schemering
afgunstig en nijdig
jaloers en verbitterd

maar steenhard

op mijn plaats

ad infinitum

geef mij
de wereld

omdat ik dan van jou ben

het zijn maar woorden
als druppels
spoken zijn het

als in een bos
in de schaduw
waar wij zijn

in mijn donker
blijf ik zitten
tot ons licht

omdat ik dan van jou ben

Verfremdung.

Diese Maschine macht keine Musik,
diese Maschine hat kein Gefühl.
Diese Maschine kennt nur Fremde
Diese Maschine schaut uns an.

Ich bin ein Ander,
wir sind einander.

Wir sind die Stadt,
die Stadt ist die Maschine.

als je weent

waarom wil jij nu

gelukkig zijn

je bent veel mooier

als je weent

tweepolig

twee uiteindes aan de worm
de slang die door mijn wezen
elke dag geruisloos sluipt
het enige waar zij aan denkt
met welke kop ze bijten gaat

van het donker weer het licht in
na het licht weer eens zo donker
een slang die steeds zichzelf verorbert
een ovalen cirkel vormt als ei
waaruit ze weer geboren wordt

lente

jouw schaduw
als schittering
stralend
in mijn winter

soms

soms waren er dagen
dat wij geen mensen zagen
die dagen vielen mee

niets meer weten

mijn
zijn
=
pijn

verzopen vlinder

toen een vlinder, uit mij geboren
zwart als de scheur in de maan in de lucht
de zwarte lucht van de stad in de nacht

een vlinder als olie, uit mij gelekt
gevlogen, geland, in een goot gevallen
waar hij zijn trieste regenboog onthult

toen die vlinder zich ontpopte
en zijn stem vloog in mijn hoofd
hij voedt zich nu met hoop

only what it feels like

echt waar.

ik heb geen inspiratie meer
het vet is van mijn soep
voor elke zin terecht een sneer
gejouw en boegeroep

het rijmt nog maar da's dan ook dat
het spreekt me niet meer aan
ik zei wat ik te zeggen had
nu moest ik maar eens gaan

maar nog is er iets en dat ligt
al dagen op mijn maag
ik durf het niet zeggen in je gezicht
maar echt, ik zie je graag

ik weet dat ik je naam verzwijg
zo laf ben ik dan wel
maar als ik er ooit de moed toe krijg
beloof ik dat ik 'm je vertel

I' ve been thinking about you all day. Make that week.

zijn

hier ben ik
ik ben eenzaam
ik ben hier niet graag
ik ben niet graag eenzaam
hier ben ik
ik ben alleen
ik ben niet graag alleen
ik alleen ben hier niet graag
ik ben hier alleen
ik ben niet graag

day 2

new year's day

Het waren 25 slechte jaren, het wordt opnieuw een slecht jaar. Als ik 365 dagen slapen kon, dan deed ik het. Gelukkig nieuwjaar allemaal, wat maakt het mij ook uit.

This is life. And I fucking hate every second of it.

the night that was death

my first letter to Jesus

my first letter to Santa

wall of loneliness, river of sorrow

kleintje zonder titel

ik wou dat ik niets voelen moest
niets van liefde en van pijn
zodat ik stil en op m'n eentje
daarom niet gans, gewoon een beetje
af en toe wat blij zou zijn

because it's in me.

and nothing else

fuck yeah

besmette stad

't Bombardement gaat immer door
waar vuur gebouwen in brokken vouwt.
Kathedralen met zuilen van stinkende smoor
die krijsend in kringen naar de wolken klauwt.

Daar staat dan onze troep te spelen.

Ons publiek durft enkel bidden,
de muren daveren van angst,
er zijn verraders in ons midden
hun stiltes duren om ter langst.

Terwijl ik, ik sta nog op de bühne,
smijt verwijten naar uw hoofd.
Van vuilaard, luilak, smeerlap, vuilak,
gij hebt mij van mijn L beroofd!

Bij u staat ze niet voor liefde,
slechts voor lust en lijf'lijkheid!
Met uw L roep ik van lafbek,
lompe lafaard dat ge zijt!

Ik weet dat ge niet naar mij luistert,
dat ge enkel bezig zijt
met wat de duivel u in d'oren fluistert.
Nee, gij hoort niets van mijn verwijt.

Maar toch zal ik blijven roepen,
zonder schroom en onvermoeibaar
En als de bommen eindelijk zwijgen
dan zult ge me horen, gij huichelaar.

De bommen stoppen nu met kelen.

Gans de zaal is lang verlaten.
Het podium als hart van steen.
Slechts één iemand is hier aan 't praten.
Op de bühne, ik. Alleen.

wensje.

ik wou dat ik kon drinken
en sterven elke dag
om dan wakker te worden
en jij die naast me lag.

us in darkness.

a dark there was so thick
as if the deepest of the sea
and amidst that eery darkness
there was nothing, merely she

of how she had gotten there
she had no idea
even where this 'there' was
remained a total mistery

by accident I found her
and though her face I could not see
I knew that she was happy
for her voice was full of glee

"Perhaps I might join you?"
I asked her carefully
she tapped on the floor
and replied "Please feel free."

so we sat there for hours
talking invisibly
till suddenly the black
no longer felt scary

alone in the darkness
are now only we
hoping our sweet isolation
may last eternally

perhaps a fool.

sitting here and all I think of
is for you to hold my hand

knowing we're not meant to happen
yet hoping for it anyway

and all the time fully aware
this thing will end in tears

perhaps a fool, perhaps a fool
a fool such one as I

one who is forced ever to observe
his thoughts drifting t'wards you

thinking about how it will never be
wishing for time to stand still

the two of us wrapped in our blanket
like the world covered in snow

I call this installation LOVE.

I call this installation FEAR.

Concept art for songs I didn't even write.

niet eens dat je weet, dat dit voor jou is

soms dan zit ik slechts te zuchten
zuchtend enkel maar te zitten
niet in zielenangst of pijn
maar in stilte kijkend zittend
naast de schoonheid van uw zijn

soms dan loop ik naast u zuchtend
zuchtend enkel blij te zijn
met wat gij hebt teweeggebracht
opdat ik zuchtend naast u wandel
en gij in schoonheid als de nacht

--------------------------------------------

(met dank aan Lord Byron)

communicatie is alles.

later als de pijn voorbij is,
en als is hier het sleutelwoord,
dan durf ik weer aan je denken.
vluchtig, in het weervinden
van een foto van ons tweeën
of terwijl ik sta te wachten
op een trein die jij ooit nam.
ik zal je dan wel even bellen
denk jij dan ook nog eens aan mij.

orde van onuitspreekbaarheid

daar staan zij in het wachten
te kijken naar elkaar
te zoeken naar wat zeggen

daar staat hij in zijn wachten
te vrezen voor wat komt
te denken aan wat was

als op een trein vol woorden
niet gerangschikt dan op
orde van onuitspreekbaarheid

als op een uitgestelde lente
misschien wel ooit een zomer
nu het nog winter is in hem

eenzaampje

het dal dat lijkt ver weg soms
van bovenaf bekeken
maar dan verschuift de wereld
en niets dan eenzaamheid

in korte zinnen

hij is in korte zinnen
in vlagen van frases
in flarden van woorden
nog steeds niet uitgesproken

hij loopt met halve schreden
met zichtbaar ongemak
naar nergens in 't biezonder
naar niemand specifiek

hij valt al wel eens neer
maar krabbelt dan terug recht
trekt zich op aan de stoeprand
en roept om hulp in korte zinnen

hij is in donkere gedachten
in schaduw en in pijn
hij is waar niemand niemand
ooit zou mogen zijn.

isolation. self-damnation.

staring at the wall it makes me think of you

a taste of things to come

versje

ik breng geen vreugde door mijn komen
geen plezier in mensenharten
en heb ik dan een keertje dromen
dan zijn het steevast zwarte

misje

niet meer slapen
niet meer eten
niets meer tot
je bent vergeten

het slepen, het slepen, het slepen van dagen

als ik slaap dan droom ik niet
niet dan van jouw weggaan

je slaapt waarschijnlijk elke nacht
en denkt niet aan mijn blijven

mijn tasten nu in pijn en donker
waar ik diep in ben gevallen

maar blijven is niet meer aan mij
niet meer in deze dagen

niet langer zonder samenzijn
niet meer dan slechts in bloed

psalm

it's lonely here
the room is black
I'll run away
I won't come back

don't cry for me
shed not a tear
I don't deserve it
I'll disappear

prayer for nobody anymore

this lonely boy is in a rut
perhaps a suicidal nut
and everytime I am alone
it's always cut, cut, cut

I'll write another story soon
a story with a twist
I'll write it with a razorblade
in blood across my wrist

The poor boy who could not smile anymore.

He was, at first sight, an ordinary boy
with friends, family and hobbies, the lot.
But though he looked normal, he knew little joy.
For laughing, even smiling, was one thing he could not.

Yet once, years ago, smiling for him wasn't hard.
He was so in love then, that he smiled all the day.
But one day the girl not only broke his heart
but also forever took his happy face away.

Even those few times he felt happy inside
his facial expression was always so sad
that everyone who saw him asked him who died.
It was that misunderstanding that drove the lad mad.

For his friends over time all got depressed
and soon disappeared, leaving not a trace.
Causing the boy to become maniacally obessed
with putting a smile upon his sour face.

All day and all night he tried and tried more
using all he could find, from make-up to paint,
'til his lips and cheecks were bruised and sore.
But despite all his efforts, a real smile it ain't.

Sick of his sad and lonely life, he decided to flee.
And with the gun in his mouth, he blew off his chin.
Oh, how happy he would have been to see
he now pushed his last breath past a beautiful grin.

She was my angel and we haven't even spoken since she found out. I miss her and it kills me.

"Oh beauty, 'til now I never knew thee."












(no one will last me for a lifetime.
no one will EVER be like you.)

new abstract drawing °2 - I did not. I did not. I did not.

new abstract drawing °1 - this darkness ATE MY WORLD

half grap, half jakhals

zes weken duurt het donker
tweeënveertig dagen de nacht
en daarna nog zes weken meer
en weer zes weken steeds opnieuw

tot ik mijn ogen niet meer open krijg
het donker zelfs niet meer wil zien
moedwillig of door heirkracht
dat blijft voorlopig in het midden

ik ben half grap en half jakhals
in beide vormen volledig gefaald
mijn armen zijn leeg en ook mijn hart
een opgebruikte gebroken marionet

een naam die ik niet meer wil horen
ogen die ik niet meer durf zien
ik sluit de mijne nog zes weken
en overal is donker en overal is pijn

LOOK! IT'S ALLRIGHT! I AM FUCKING HAPPY NOW!

dit. is. een. schreeuw. om. hulp.

niets gezegd toch niet door mij
niets dat niet van liefde was
en niets nu niets van spijt
voor alles wat niet is geweten

mijn dagen zijn gevangenissen
die steeds opnieuw worden gebouwd
zonder ramen zonder kieren
zonder zicht op zon zit ik

mijn onbepaalde strafduur
om onbekende reden uit
en elke afgetelde seconde
duwt het licht steeds verder weg

You were always on my mind.

ik had me beter kunnen gedragen
je nog veel liever kunnen zien
veel meer dingen doen en zeggen
waarvoor ik dacht dat de tijd ontbrak

ik had je droefheid moeten vullen
je moeten zeggen dat er nooit
nooit een ander nog zou zijn

ik heb gekeken als een blinde
maar ik smeek om nog een kans
want ik dacht al die tijd aan jou
ik dacht al die tijd aan jou.

maar wat als het dat niet is?

gebald in twintig vuisten van rook
pakt paars het donker zich samen
die allen neerkomen binnen in mij

vanuit mijn hoofd beuken ze onaflatend
elke seconde van elk uur van elke dag
binnen achter aan mijn ogen zie ik ze

ze zullen wel afsterven op den duur
oplossen in die zee van tijd van mij
verdwijnen en verglijden in haar stroom

nog een paar nachten zonder slaap
nog een paar nachten van wijn en tranen
nog een paar nachten en dan is het over

a hell, I made myself a hell.

Vraag het me dan nog eens, waarom ik nooit meer nuchter ben.

met heel de wereld en iedereen
met kwade ogen kijkend
tegen de kale muur gezet
met geen enkel woord meer over
om vergeefs vergiffenis te smeken
zie mij zinken op mijn knieën

en ik weet best wat je denkt
dat ik het allemaal verdien
tegen de muur gezet, het wachten

tot ze schieten met hun ogen
en ik in altijd zwart en stilte

val

Oh, it will be just like in the movies. The sad ones that is.

hip fuckin' hip. hoo fuckin' ray.

you all turn to me for understanding, yet the only thing I feel is death

a razor, a cobweb, a fucking suicide-machine.

Het is geen goeie dag. Echt niet. Ik zit met de bibber op het lijf en een wrang gevoel in mijn maag die ondertussen de allures van een roetsjbaan begint te krijgen. Ik dacht het beter zou gaan nu na een tijdje, maar dat doet het niet. Integendeel. Niet meer doen wat je vroeger deed, niet meer met diezelfde blik kijken. Wat levert het op? Niks dan twijfel, niks dan onbegrip, niks dan nijd. In een put die constant dieper wordt is een ladder niks waard. Stomme, naïeve idioot dat je bent.

25 - vooravond

mijn eeuw bijna gevierendeeld
mijn falen op een rij
niets meer overeind
dan gebarsten fundamenten
niets dat een later ooit zal zien

op dit

de vooravond van mijn avond
van meer twijfel dan ooit
maar dat er feest zal zijn
met drank en lach en zang en dans
en een proberen te vergeten

een eeuw weldra gevierendeeld
op dit
mijn vooravond van niets

heart of glass

The boy with the ball of glass instead of a heart.

He was a sad boy that knew only anguish
and terrible pain in the life that he led.
So if this boy could make just this one wish
that wish would certainly be his own death.

No-one knew exactly what his problem was,
though the doctors he saw were all very smart,
'till one day they saw a small ball of glass
in the boy's chest where there should be a heart.

So they told him "be careful,
and beware of your ways,
the slightest shock can be fatal,
so best to stay indoors, just in case".

But one day when he sat in his room
he saw a girl outside taking a rest
and as he smelled her sweet perfume
he felt the glass ball glow inside his chest.

Immediately he ran out to meet her.
Swiftly they became the very best of friends,
and after a while he felt even sweeter.
Could it be love that lurked 'round the bends?

The boy gathered his courage
and explained the warm feeling he had.
But it seemed that this knowledge
confused the young girl and made her quite sad.

The small ball inside of him cracked
and into a million shards it blew.
And at that moment there exact
the explosion tore the poor boy in two.

And as he died at the girl's gorgeous feet
he did not cry, but for one soft little squeal.
He whispered to her "I thank you my sweet",
for at least his one wish had now become real.

the view from the top of despair

Abstract drawing exploring the notion of physical sickness you feel when someone tells you that you simply aren't good enough to be loved.

De laatste tijd komen er veel héél mooie (maar helaas vaak anonieme) reacties op mijn werk hier, en ik ben iedereen daar enorm dankbaar voor. Maar ik blijf alleen staan. Ik wou dat ik de tijd een jaar kon terugdraaien. Nee, maak daar twee jaar van. Ik zou mezelf zoveel ellende besparen. Maar dat gaat niet en nu zit ik ermee. Alleen, geïsoleerd, zo veel vragen, en niemand om ze aan te stellen. Een deel van mijn leven dat weg is gevallen. Een belangrijk deel. En misschien is het allemaal mijn eigen schuld. Misschien ook niet. Misschien ben ik naief, misschien ben ik gewoon blind voor m'n eigen domheid. Ik wou dat ik kon verdwijnen, of toch op z'n minst vergeten. Ik hoop dat ik nu voor eens en altijd geleerd heb van niemand kort bij mij te laten, ik maak toch maar alles kapot. Elke keer opnieuw, elke keer hetzelfde. En nooit, nooit eens gelukkig. Ik vraag echt niet veel, maar ik heb er blijkbaar gewoon geen recht op...
Hoeveel keer kan een hart gebroken worden voor de brokstukken definitief willen stoppen met slaan? Het mijne zit stilaan aan z'n limiet denk ik. En elke keer als er iemand komt waarvan ik denk dat die persoon de stukken wel eens zou kunnen oprapen, misschien zelfs lijmen, dan vergis ik mij. Dan komt er weer iemand anders en haalt de redding voor m'n neus weg. Ze zullen wel met me lachen nu. Ik word weer die donkere eenzaamheid, die scheurende pijn in geduwd. Maar wat had ik dan verwacht? Geluk? Liefde toch niet? Dream on loser, not in this lifetime.

Please, don't let it come to this. I. Am. Sorry.

elke zucht is bloed.

onderaan de bladzij sta ik
slechts een letter te zijn
weggeschreven
met langzaam onzichtbaar wordende inkt
als een vergeten voetnoot
bij een misplaatste kanttekening
als een inderhaast
en halfbewust gezette
kribbel die je zo soms zet
als je aan iemand anders denkt

definitief

Ik haat alles wat hier staat, omdat er nooit eens iets anders en nooit eens iets leuks kan staan.
Ik haat de persoon die het hier gezet heeft, omdat hij het er moest zetten en nooit eens wat leuks.
Ik haat het hier, want het is donker en er is niemand die mij vasthoudt.
Ik haat het hier, want het is koud en er is niets waar ik mij aan kan vasthouden.
Ik haat het hier en ik wil hier weg.

endlessly, I will wait for you

I am truly sorry for every single time I made you cry.

geen zin meer

geen waarheid in alleen zijn
het vallen van muren
het storten van regen
geen schoonheid in isolement
het doorknippen van banden
het breken van een hart
geen hemel voor mijn hel
het niet kunnen aanvaarden
het niet verder willen gaan
geen leven meer in mij

2 abstract drawings exploring the notion of what happens when your heart gets trampled on. Again.

I seem to destroy everything I see.

jongen die niet meer in liefde gelooft (en de wanhoop nabij is)

hij ziet hoe die hand
op haar hand
die hand die niet de zijne is
haar hand beroert

's nachts als zijn verdriet hem
urenlang uit zijn slaap houdt
en hij heel het kraken van de kamer hoort
dan wordt elk geluid de stem
de stem van de eigenaar van de hand
de hand die haar hand beroert
die hem nu uitlacht luider steeds

elk van zijn seconden, elk van zijn gedachten is pijn
en hij ziet niets dan alleen maar donker
elke keer opnieuw
nooit een keer zoals het zou moeten zijn

in het dal dat wanhoop heet gezonken
in de hel die hij voor zichzelf gemaakt heeft
daar is hij een zielig vlezen huls
tot aan de rand vol zelfhaat

hij is mij en ik ben hem

en niets zoals het zou moeten zijn

poging tot gevoelsbeschrijving #2

je weet ongetwijfeld zelf ook hoe dat gaat
dat je niet meer weet wat zeggen
en pas weer ademt als ze weg is